Zobacz także:

» Sarkozy atakuje Wielką Brytanię

» Noblistka startuje w wyborach

» Protesty w Rosji

» Kreml traci zaufanie

» W Maroku chcą rewolucji

czytaj 365 e-wydanie
Polish Express!

Wielka Brytania zawieszona w politycznej próżni – tak można podsumować wyniki wyborów parlamentarnych z 6 maja. Wygrali konserwatyści, ale bez większości. Zaczęły się więc rozmowy kuluarowe.

Wyniki wyborów >>

Lepiej nie było, ale może będzie >>

Kiedy skończyła się na Wyspach cisza wyborcza, stacje telewizyjne rozpoczęły swoje wieczory wyborcze. Pojawili się dziennikarze, komentatorzy, politycy i, co najważniejsze, wstępne sondaże. Już minutę po zamknięciu komisji wyborczych wiadomo było, że Brytyjczycy wprawdzie mają ochotę na zmiany, ale niekoniecznie drastyczne. Według tzw. exit polls wygrali konserwatyści, ale nie na tyle, żeby samodzielnie stworzyć rząd. Największymi przegranymi tej kampanii stali się jednak nie laburzyści, ale liberałowie, którzy zamiast oczekiwanych 80, dostali tylko 57 mandatów. Ich lider, Nick Clegg uciekał tego wieczora przed błyskiem fleszy. Miał być czarnym koniem wyborów i przyszłym premierem. A został kozłem ofiarnym niesprawiedliwego systemu liczenia głosów. W wymiarze procentowym torysi dostali bowiem 36,1 proc., laburzyści 29,1 proc., a Liberalni Demokraci wcale nie dużo mniej, bo 23 proc. głosów. – Niesprawiedliwość tego sposobu liczenia głosów zobaczy nawet dziecko. Dostaliśmy jedną czwartą głosów, mamy jedną ósmą miejsc w parlamencie – komentował jeden z działaczy partii podczas debaty w Sky News.

Zawieszony w próżni
Jak więc 6 maja zagłosowała Wielka Brytania? Nie było zaskoczenia: tak jak w sondażach, większość zgarnęli torysi. Partia Konserwatywna zdobyła w Izbie Gmin 306 miejsc, powiększając swój kapitał o 97 mandatów. Partia Pracy straciła 89, uzyskując 258 miejsc, a Liberalni Demokraci 57, gubiąc dotychczasowe pięć miejsc. A dla pozostałych partii i kandydatów niezależnych zostało 27 parlamentarnych stołków. Wybory, które jeszcze przed rozstrzygnięciem okrzyknięto historycznymi, zostawiły polityków z dylematem, jakiego nie było od 1974 roku: parlamentem zawieszonym, tzw. „hung parliament”. Dla Anglików symbolizuje on niestabilność i poszukiwanie chwiejnych, międzypartyjnych sojuszy. To niepewność, której w klimacie recesji i problemów gospodarczych wszyscy bardzo się boją. A niepisana brytyjska tradycja konstytucyjna mówi, że w przypadku takiego zawieszenia pierwszy ruch należy do partii rządzącej, czyli laburzystów. Gordon Brown próbuje się tej wersji trzymać. Cameron – wręcz przeciwnie. – Jest tradycja i jest praktyka, a one nie zawsze idą w parze – mówił konserwatysta do dziennikarzy po wyborach, sugerując, że nie odpuści walki o stołek premiera.
Przez następną dobę po wyborach trójka przywódców okopała się w swoich londyńskich sztabach dowodzenia. Poza krótkim expose, w którym podkreślił, że dobro Wielkiej Brytanii jest dla niego najważniejsze, Gordon Brown nie ruszył się z 10 Downing Street ani na chwilę. Cameron do domu na Notting Hill wrócił z siedziby partii na Millbank dopiero późnym wieczorem, a wyraźnie zmęczony i niewyspany Clegg wpadł w oczy paparazzi, kiedy przemykał z zamkniętego spotkania do samochodu.