czytaj atykuł
w 174 e-wydaniu

Muzułmanie w Wielkiej Brytanii to mieszanka wielu kultur i postaw. Część uważa się za prześladowanych przez rząd i świat, inni ulegają teoriom spiskowym, część chce normalnie żyć, nie patrząc wstecz i nie oglądając się na zaangażowanie Wielkiej Brytanii w wojnę w Iraku czy Afganistanie.

Akta Al-Kaidy znalezione w pociągu >>

Powiedzmy w końcu prawdę o Islamie >>

Niektórzy muzułmanie uważają, że to, co robi rząd brytyjski jest wymierzone przeciwko nim – powiedziała Shelima, autorka bloga Spirit21, dumna brytyjska muzułmanka, jak o sobie mówi. - Ale problem jest dużo bardziej skomplikowany i ma raczej charakter polityczny.
Sklepikarz, który nie chciał podać swego imienia, poinformował mnie: - Ameryka jest skończona. Osama to przecież wysłannik Ameryki, siedzi na pewno w Pentagonie.

Nagabywany przez radykałów

Ahmad, 35-letni Brytyjczyk o korzeniach pakistańskich, siedzi ze mną w małej kawiarence w centrum Londynu, pije tonik: - Jestem zły na politykę zagraniczną Wielkiej Brytanii, ale jestem też zły na radykałów islamskich.
Kiedy Ahmed był studentem, miewał z nimi nazbyt często do czynienia. Pochodzi z rodziny półmuzułmańskiej, ojciec jest ateistą, matka muzułmanką, ciotka szefowała w organizacji zrzeszającej kobiety islamskie. Co piątek organizowała zupełnie bezalkoholowe przyjęcia dla koleżanek, w czasie których starsze panie oglądały filmy z Bollywood. Młodość Ahmeda była młodością Brytyjczyka – alkohol, zabawy, flirty i pstro w głowie. Radykałom z jego uniwersytetu to się nie podobało.
- Nie byłem dla nich wystarczająco religijny – powiedział, sącząc swój tonik. – Nie bardzo rozumiałem, co to ma oznaczać. Nie jem wieprzowiny, modlę się, jestem normalny.

Nie czarno-białe

W latach dziewięćdziesiątych Wielka Brytania była areną uradykalniania się muzułmanów. Różne były tego powody. Dyskryminacja, z jaką się spotykali emigranci, ale i nieumiejętność przystosowania się do życia, trudności z opowiedzeniem się po jakiejś stronie, a stron tych było bardzo wiele.
- Świat nie jest czarno-biały, dlatego nie zgadzam się z tym, że mamy do wyboru tylko skrajności – powiedziała Shelima.
Taki wybór przedstawił film, który bardzo poruszył brytyjskich muzułmanów, wyświetlony w Channel 4, pt. „Britz”. Twórca, Peter Kosminsky, nie nakręcił go w oparciu o własne wyobrażenia na temat muzułmanów w Wielkiej Brytanii. Dołączył do grupy badawczej i uczestniczył w wywiadach pogłębionych, rozmawiał z samymi zainteresowanymi, dotarł także do oficerów MI5, którzy mu pomagali w zbieraniu i analizie materiałów. Bohaterowie filmu, rodzeństwo, wychowane w tej samej rodzinie pakistańskich emigrantów, wybiera dwie drogi: ona, Nasima, śliczna studentka medycyny, poruszona tym, jak w Wielkiej Brytanii traktuje się muzułmanów, ulega stopniowej radykalizacji, choć najpierw jest jej zagorzałą przeciwniczką, aż w końcu przeprowadza zamach samobójczy w Canary Wharf. On, Sohail, przystojny student prawa, nie może znieść tego, że muzułmanie się radykalizują i wybiera karierę w MI5 jako lojalny muzułmanin i obywatel Wielkiej Brytanii. Zapytany w czasie rekrutacji do wywiadu, jakie są jego poglądy polityczne, odpowiada: „Szczerze? Nie podoba mi się polityka zagraniczna Wielkiej Brytanii”. Szybko okazuje się, że jego praca tak naprawdę będzie polegała głownie na szpiegowaniu własnych przyjaciół – muzułmanów.