czytaj atykuł
w 301 e-wydaniu

Z Mariolą spotkałam się w jednej z kawiarenek na Ealing Broadway w Londynie Zachodnim. Polka ma dopiero 29 lat, a pracowała już w ponad 10 zawodach! Jak sama mówi był okres, że zrobiłaby wszystko, żeby tylko zdobyć upragnione funty. Gotowa była znieść upokorzenia i uprzedzenia narodowościowe.

Odnalazłam się w tym kraju >>

Nie taka znowu ziemia obiecana >>

Dzisiaj, chociaż pracuje jako manager w londyńskim sklepie odzieżowym, twierdzi, że Polacy nigdy nie zostaną na Wyspach w pełni zaakceptowani i docenieni. Dlaczego ma takie pesymistyczne podejście? Poznajcie bliżej jej historię.
Mariola pochodzi z okolic Gdańska. Do Wielkiej Brytanii przyjechała 5 lat temu wraz z siostrą, aby zarobić i wspomóc finansowo rodzinę. Kobieta nie kryje faktu, że jak wielu naszych rodaków, wyjechała nieświadoma różnic, jakie występują w innym państwie w zakresie warunków i prawa pracy. Angielski też nie był jej mocną stroną.

Jak wyglądały twoje początki w Anglii?
Przyleciałam tu z Alką, bo w domu się nie przelewało. Ten, kto do UK wyjechał, snuł opowieści o tysiącach funtów czekających na każdego Polaka gotowego do pracy. Pamiętam, że gdy wyjeżdżałam za 1 funta można było otrzymać 6 złotych. Mogłam albo pracować na gospodarstwie u ojca albo wyjechać. Wyszło na to drugie. Spakowałyśmy się z siostrą, zabrałyśmy najpotrzebniejsze rzeczy i każda z nas swoje małe oszczędności. Ja miałam dokładnie 150 funtów. Powinno starczyć na parę nocek w jakimś tanim motelu, a potem to już się zobaczy. Praca będzie, będą pieniądze - pozostawało mi myśleć tylko w ten sposób.

Nie bałaś się nieznanego?
Nie, dlatego że wychodziłam z założenia, że gorzej już być nie może. Mama z ojcem zawsze harowali ledwie wiążąc koniec z końcem. Ostatnie miesiące przed wyjazdem były tragiczne. Potrzeba było pieniędzy, więc wyjechałam.

Trudno było podjąć zatrudnienie?
Trudno było dostać pracę w porządnym sklepie, eleganckiej restauracji itd. Nikt nie chciał dziewczyny, która znała dosłownie parę zwrotów po angielsku - tyle co pamiętałam ze szkoły, a prymusem z języka nigdy nie byłam.

Jak więc szukałaś pracy?
Chodziłyśmy z Alką od jednej knajpy do drugiej. Domy handlowe, uliczne stragany, wszędzie, gdzie wystarczała kartka z napisem: „I want job”. Po paru dniach poszukiwań spotkałam kobietę - właścicielkę solarium, która zaoferowała mi pracę sprzątaczki. 2 razy w tygodniu po 2 godziny. To dawało mi tylko 30 funtów tygodniowo, ale pieniądze się kończyły. Siostra miała więcej szczęścia i „załapała się” na stałą pracę w barze, też jako sprzątaczka. Po paru tygodniach, pani Bernadette, mój ówczesny szef, w końcu zaproponowała mi posadę gosposi u niej w domu, o wyżywienie nie musiałam się martwić, a praca była stała. Pamiętam tylko, że przy negocjacji moich zarobków Brytyjka powiedziała mi wprost: „You are Polish so you should be cheap.” Zaproponowała 4 funty na godzinę z racji tego, że pracowałabym codziennie. Poczułam się wtedy jakby ktoś mnie uderzył w twarz, ale co ja mogłam zrobić? 100 funtów piechotą nie chodzi. Poza tym, siostra musiała wracać do Polski, bo rodzice nie radzili sobie bez naszej pomocy z gospodarstwem.

Nie pracowałaś jednak długo w domu pani Bernadette?
Nie. Chyba z  4 miesiące. Raz zaspałam, to powiedziała mi wprost, że jeżeli to się powtórzy, to mam się jej na oczy nie pokazywać. Wtedy zaczęłam rozglądać się za pokojem do wynajęcia, bo sytuacja w jej domu robiła się nie do zniesienia. Ceny wahały się w granicach 200 funtów miesięcznie za pokój dzielony. Starczało na pierwszy czynsz i depozyt, więc po kolejnej awanturze po prostu zrezygnowałam.
Zaczęłam mieszkać w pokoju z dwiema Polkami na Hammersmith. Szukałam pracy jak szalona. Mój angielski się polepszył i mogłam już myśleć o innych - niż sprzątaczka - stanowiskach. Sprzedawałam kukurydzę na ulicy, roznosiłam ulotki, pracowałam na zmywaku, w fabryce kosmetyków, jako kelnerka, a nawet jako Dynia w Halloween w Tesco. W przeciągu niespełna 2 lat zmieniałam pracę 7 razy i zawsze napotykałam na podobny stosunek do nas: Polka? O, to się dogadamy. Zawsze otrzymywałam pensję o połowę niższą niż Brytyjki.
A czy widzisz jakiekolwiek zmiany w porównaniu z dniem dzisiejszym? Czy nadal jesteśmy tak bardzo zaszufladkowani?
Nie widzę przełomowej zmiany. Nadal są uśmieszki i pytania: Polak, tak?
Nadal jest kojarzenie nas z wódką, pracą za pół darmo pomimo świetnych kwalifikacji i ambicji.