czytaj atykuł
w 277 e-wydaniu

Przy stacji Covent Garden umówiłam się na rozmowę z Anną, która pracuje w międzynarodowej firmie, jako kordynator zarządzania zasobami ludzkimi. Siedziba jej firmy znajduje się przy Holborn, ale Anna lubi wracać po pracy przez Covent Garden i dlatego zaproponowała spotkanie właśnie tam. Mam ją rozpoznać po beżowym płaszczu, blond włosach i okularach.

London Dream: Polska dynastia w Londynie >>

Kiedy pojawia się w zasięgu mojego wzroku, wyróżnia ją także wysoki wzrost, klasyczna słowiańska uroda i pewny krok. Anna mocno ściska moją dłoń i przedstawia się bez angielskiego akcentu, mimo że w Londynie mieszka od 2003 roku. To znaczna część jej życia, bo ma tylko 26 lat.
Nim usiądziemy w kawiarni i Anna pozwoli mi włączyć dyktafon, upewnia się, że w tekście zmienię jej imię. Gdy podchodzi do nas kelnerka, Anna prosi o kieliszek wytrawnego wina. Bez polskiego akcentu.
 
Dlaczego zdecydowała się Pani na wyjazd z Polski i co sprawiło, że wybór padł na Wielką Brytanię?
Zaraz po maturze zdawałam na turystykę i rekreację we Wrocławiu. Podczas egzaminów sportowych musiałam  zdjąć łańcuszek, z którym nie rozstawałam się od dzieciństwa. Zapomniałam go założyć spowrotem i zorientowałam się dopiero na dworcu PKP. Wróciłam się, ale na uniwersytecie nikogo już nie było. Czekałam później 5 godzin na kolejny pociąg. W domu długo płakałam. Pamiętam, że mama powiedziała mi wtedy, że nie potrzebnie, że to dobry znak i do Wrocławia jeszcze wrócę. Później okazało się, że miała rację, choć na studia się nie dostałam. Zabrakło mi pół punkta.
Po oblanych egzaminach zaczęłam pracować w knajpie na Starym Rynku w Poznaniu. Mówiłam nieźle po angielsku i zaczęłam myśleć o wyjeździe chociaż na rok do Anglii. To były ciężkie czasy w Poznaniu, ważyłam każdy pomidorek w sklepie, oszczędzałam. Pewnego dnia jeden ze stałych klientów restauracji zapytał mnie, co robię. Opowiedziałam mu o moich planach wyjazdu. Okazało się, że jego siostra mieszka w Londynie i wynajmuje pokoje. Przez telefon umówiłam się z nią, że wyśle mi zaproszenie, które wtedy było potrzebne, żeby dostać się na Wyspy. Wiedziałam, że jeśli je dostanę, to jadę.
Kupiłam bilet na autobus w dwie strony, żeby nie zatrzymali mnie na granicy. Na promie zastanawiałam się, co powiem celnikom. W kieszeni miałam 300 funtów i zdjęcie dziadka lotnika na Trafalgar Square.

Jaką drogę przeszła Pani od swojego pierwszego dnia tutaj, do dnia dzisiejszego?
Kiedy zajechałam na Victoria Coach Station miałam szukać niskiej dziewczyny z krótkimi czarnymi włosami. Na komórkę nie było mnie stać, więc podchodziłam do ludzi i pytałam. Znalazłam te dziewczynę. Była razem z mężczyzną o arabskich rysach. Zaprowadzili mnie do ciemnego Range Rovera. Byłam przerażona, ale zawieźli mnie do mieszkania i wszystko okazało się ok.  Nie było tak źle, choć dzieliłam nie tylko pokój, ale i łóżko z obcą dziewczyną. Na podłodze spał w tamtym pokoju mój obecny narzeczony, niewiarygodne, że poznałam go pierwszego dnia po przyjeździe, a teraz za 2 miesiące będzie nasz ślub. Od początku miałam od niego wielkie wsparcie, jest w Londynie o 5 lat dłużej niż ja i pochodzimy z podobnych okolic. Ja z miasteczka, gdzie otoczona byłam lasami i jeziorami, trafiłam do metropolii. On rozumiał ten szok.

Drugiego dnia po przyjeździe wydrukowałam swoje CV i zaczęłam biegać, szukać pracy. Po tygodniu dostałam się do kawiarni na Picadilly Circus - nielegalnie, bo wizę miałam turystyczną. Menadżer traktował nas, jak psy. Pomiatał przed klientami, przeszukiwał. Mam do siebie szacunek, wytrzymałam dwa tygodnie.
Później zaczęłam pracę we włoskim sanwicz-barze, klitka 2 na 2 metry. Pracowałam tam 8 miesięcy. Na początku było dobrze, ale później jeden ze współwłaścicieli się we mnie chyba zakochał, zaczęły się szykany. Nazywali mnie głupią żyrafą, albo służącą.

Po pół roku w tej pracy, w kuchni w piwnicy, ten facet przyłożył mi na sztorc nóż kuchenny do gardła i powiedział, że potnie mi twarz, bo jeśli on mnie nie może mieć, to nikt nie będzie miał. Byłam w panice. Chwyciłam ze stołu drugi nóż i tak samo przyłożyłam jemu do gardła. Powiedziałam, że też mogę to, co on. To nie był zrównoważony człowiek, na szczęście rzucił swój nóż na ziemię. Wtedy uciekłam.

W ogóle byłam w tamtym okresie już bardzo przemęczona, psychicznie i fizycznie nie dawałam rady. Byłam, źle traktowana, wręcz jak szmata. To było najgorsze.  Miałam  depresję, ale udało mi się załatwić pracę w city, najpierw jako kelnerka, później jako supervisor. Też nie było łatwo i zostałam wyrzucona z tej pracy, bo krytykowałam menadżera, który kradł wszystkie napiwki. Wiedziałam o tym, bo podliczałam kasy wieczorami. Ale mój bunt się nie spodobał i podziękowano mi.