czytaj atykuł
w 188 e-wydaniu

„Nie to jest najgorsze, że nas eksmitują, lecz to, że brytyjskie brukowce dorabiają nam gębę, z którą nie mamy nic wspólnego” - skarżą się squatersi, których niedawno przegoniono z Balham, a teraz przegania się z Putney. Według brukowców, squatersi to narkomani i brudasy.

Mądry Polak po squacie >>

Polacy: Squatting Londyn >>

Dwa tygodnie temu, w wyniku akcji przeprowadzonej przez dwa bezpłatne londyńskie dzienniki - „Thelondonpaper” i „Lite” - czytelnicy mieli okazję śledzić losy sporej, międzynarodowej grupy squatersów, zamieszkujących pustostany na Balham. To około 160-osobowa grupa (choć „Lite” i „TLP” twierdziły, że 300). Większość z nich to Polacy.
Fotoreporterzy wspomnianych gazet robili, byłym już mieszkańcom, zdjęcia z ukrycia, a dziennikarze rozmawiali ze wszystkimi z wyjątkiem najbardziej zainteresowanych. Wyjątek uczynił jedynie „Guardian”, który poprosił o wypowiedź jednego z eksmitowanych Polaka.

Pic i fotomontaż

Według jednego ze squatersów w blokach na Balham Polacy stanowili 80-procentową większość. Reszta to Czesi, Chorwaci, Hiszpanie, Włosi, a nawet Anglicy. „Nawet”, bo ci ostatni nie przepadają za obcokrajowcami i mają swoje squaty.
- To, że mieszkało tam 300 osób jest bzdurą wyssaną z palca przez angielskich pismaków. Było tam tylko 40 lokali, więc musielibyśmy mieszkać na stojąco. Myślę, że 160, 170 to liczba, która bardziej odpowiada prawdzie - mówi „Vito”, squater z czteroletnim stażem.
- Najgorsze jest to, że wszystkie fotki, które później opublikowano w gazetach, tak naprawdę były zmontowane. Jakieś nieistniejące góry śmieci, które znalazły się w kadrze, jakieś graffiti nie wiadomo skąd - złości się Ewa, dziewczyna „Vita”. - No i to, że dewastujemy mieszkania.
Przegonieni squatersi bardzo szybko znaleźli nowe, wręcz wymarzone, prestiżowe miejsce - z umeblowanymi kuchniami, z ciepłą wodą, nienagannie czyste, z niewielkim parkiem.
- Zobaczysz jak mieszkamy, sam będziesz mógł się przekonać, czy jesteśmy brudasami - mówi Jakub, który w Londynie pracuje i studiuje, a do tego oczywiście mieszka na squatach.

Squat obrony narodowej

Od stacji na Putney do nowego squatu idzie się piętnaście minut „średnio szybkim” krokiem. Po drodze mijamy polski kościół i wchodzimy na Hazelwell Road. Tu ceny najskromniejszych domów zaczynają się od miliona funtów.
Na końcu Hazelwell znajduje się miejsce znane jako Williams Garden. I właśnie tam usytuowane są trzy bloki mieszkalne, które jeszcze do niedawna stały puste. Ważną informacją jest również to, że niebawem opustoszeją, ale potem znów się zapełnią, jednak już nie squatersami.
Trzy dwupiętrowe budynki to typowe bloki mieszkalne. W każdym z nich kilkanaście lokali, i to nie byle jakich, bo każde ma kuchnię, living room i dwie sypialnie oraz osobną łazienkę i ubikację. Wszystko wygląda jak nowe. Na klatkach schodowych sterylnie czysto. W mieszkaniach, jak się później okaże, też nie gorzej, choć niewiele brakowało, bym się o tym nie przekonał - mieszkańcy mają alergię na dziennikarzy.
Budynki są własnością Ministerstwa Obrony Wielkiej Brytanii. Mężczyzna, który spaceruje z psem po niewielkim parku należącym do posesji, mówi, że owo osiedle jest ośrodkiem dla weteranów wojny irackiej i afgańskiej, a co jakiś czas zdemobilizowany kontyngent trafia tutaj, by lizać rany, głównie psychiczne. Potwierdzą to później inni, przypadkowo spotkani mieszkańcy okolicznych domów.